Πέμπτη, 7 Μαρτίου 2019

8 Μάρτη || Μέρα της γυναίκας || Κάλεσμα απεργίας και αγώνα

Η 8η Μάρτη έχει καθιερωθεί ως η ημέρα της γυναίκας σε ανάμνηση της μεγάλης εκδήλωσης διαμαρτυρίας που έγινε στις 8 Μαρτίου του 1857 από χιλιάδες εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη οι οποίες ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας, όπως το να μειωθούν οι ώρες εργασίας τους από 16 σε 10 την ημέρα και να αυξηθούν οι πενιχροί μισθοί τους οι οποίοι ήταν ακόμα μικρότεροι από των αντρών που δούλευαν σε αντίστοιχες θέσεις. Η κινητοποίηση χτυπήθηκε βίαια από τους μπράβους των αφεντικών και την αστυνομία, αλλά δυο χρόνια αργότερα, οι γυναίκες που πρωτοστάτησαν ίδρυσαν το πρώτο εργατικό σωματείο γυναικών και συνέχισαν τους αγώνες. Στην πραγματικότητα όμως δεν πρέπει να αποτελεί απλά μία ημέρα μνήμης και αυτό γιατί η καταπίεση δεν εξαφανίστηκε με το πέρασμα του χρόνου. Πολύ περισσότερο, 151 χρόνια μετά, παραμένει παρούσα και αφορά όχι μόνο τις γυναίκες, αλλά τους εργαζόμενους, τους ανέργους, τον κόσμο της επισφάλειας και της εκμετάλλευσης, τη νεολαία.
Την εποχή της κρίσης, των χαμηλών μισθών, του φόβου της απόλυσης, της αγωνίας εύρεσης εργασίας οι εργαζόμενες γυναίκες γίνονται θύμα της πολιτικής των μνημονίων, της κυβέρνησης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, υφιστάμενες συχνά μία διπλή καταπίεση: αφενός αυτή που απορρέει από την κοινωνική τους θέση, αφετέρου αυτή που απορρέει από την ταυτότητα του φύλου τους. Δεν είναι τυχαίο πως κατά την περίοδο των μνημονίων τα ποσοστά ανεργίας στις γυναίκες είναι εμφανώς αυξημένα σε σχέση με αυτά των ανδρών. Δεν είναι τυχαίο πως οι μνημονιακές κυβερνήσεις προχώρησαν στην κατάργηση κατεκτημένων με αγώνες δικαιωμάτων, όπως το χαμηλότερο όριο συνταξιοδότησης για τις γυναίκες. Πολύ περισσότερο, δεν είναι τυχαίο πως το ξήλωμα των νομοθετικών ρυθμίσεων που προστάτευαν τη γυναικεία εργασία συνοδεύτηκε από την κατάργηση εργατικών κατακτήσεων για το σύνολο του κόσμου της εργασίας.
Το γεγονός πως σε συνδυασμό με τα παραπάνω τα τελευταία χρόνια πληθαίνουν οι καταγγελίες γυναικών για σεξουαλικές παρενοχλήσεις στους χώρους εργασίας με την απειλή της απόλυσης, δείχνει πώς οι εργοδότες εκμεταλλεύονται με τον πιο κατάπτυστο τρόπο εργαζόμενες, καλυπτόμενοι ουσιαστικά από τη χαλάρωση της εργατικής νομοθεσίας και την ταυτόχρονη ανυπαρξία νομοθετικού πλαισίου που να προστατεύει τις γυναίκες από οπουδήποτε ανισοτιμη μεταχείριση ή, πολύ περισσότερο, παραβιαστικη συμπεριφορά (το πιο πρόσφατο παράδειγμα του Silver Dollar στην πόλη μας είναι χαρακτηριστικό). Όλη αυτή η κατάσταση επηρεάζει ακόμα περισσότερο τις μετανάστριες οι οποίες έτσι κι αλλιώς καταπιέζονται πολλαπλά λόγω και των συνθηκών εργασίας τους.
Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, η 8η Μάρτη δεν πρέπει να είναι άλλη μία εμπορευματοποιημένη παγκόσμια ημέρα όπου οι οι άντρες παίρνουν δωράκια και εκφράζουν την αγάπη τους για τις γυναίκες, όπως είναι η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου και η ημέρα της μητέρας. Οφείλει να είναι μία μέρα αγώνα για όλες τις γυναίκες. Αντίπαλός τους είναι οι πολιτικές μνημονίων, κυβέρνησης και Ευρωπαϊκής Ένωσης που με ένα προοδευτικό προσωπείο στην ουσία αναπαράγουν την εκμετάλλευση και τις κοινωνικές ανισότητες. Πρέπει τελικά η 8η Μάρτη να είναι μία από τις πολλές μέρες του χρόνου που οι γυναίκες αγωνίζονται, μέσα από το εργατικό και λαϊκό κίνημα, για να πάρουν πίσω τα δικαιώματά τους, να κατακτήσουν την ισότιμη μεταχείριση, την πρόσβαση και την αξιοπρέπεια στην εργασία, το σταμάτημα της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Καλούμε σε:
  • Συμμετοχή στην εργατική κινητοποίηση στο Silver Dollar, με προσυγκέντρωση 11 πμ στην Καμάρα.
  • Συμμετοχή στην απεργιακή συγκέντρωση στις 13.30 στο Αγ. Βενιζέλου
  • Συμμετοχή στην απογευματινή πορεία στις 18.30 στο Αγ. Βενιζέλου με τον χώρο αλληλεγγύης γυναικών

Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2019

Ποτέ δεν είναι η “κακιά στιγμή” || κείμενο για τα εργατικά ατυχήματα

Ποτέ δεν είναι η “κακιά στιγμή”

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που χιόνισε στη Θεσσαλονίκη και είδαμε τους ντελιβεράδες να προσπαθούν να οδηγήσουν σε μία εμφανώς υπερβολικά επικίνδυνη κούρσα. Δεν έχουν περάσει ούτε δύο εβομάδες από τη μέρα που ένας εργάτης έπεσε από τη σκαλωσία στο εργοτάξιο κατασκευής του γηπέδου της ΑΕΚ. Πριν δύο μήνες ένας άλλος εργάτης έπεσε από τη σκαλωσιά του “κόκκινου σπιτιού” στη Θεσσαλονίκη, που αποτελεί ιδιοκτησία Ι. Σαββίδη, και δυστυχώς η λίστα δεν τελειώνει εδώ. Δεν είναι ούτε η κακιά στιγμή, ούτε το ριζικό μας, είναι οι πολιτικές κυβερνήσεων – ΕΕ – εργοδοτών που μας εξοντώνουν. Οι ελλειπείς συνθήκες προστασίας στην εργασία (που πλέον έχει γίνει καθεστώς στον ιδιωτικό τομέα), η εξαντλητική πίεση των αφεντικών για όλο και περισσότερη και “πιο αποδοτική” δουλειά, οι μισθοί – χαρτζιλίκι και ο φόβος της απόλυσης και της ανεργίας έχουν μετατρέψει τη “μάχη για το μεροκάματο” σε κυριολεκτική μάχη για την επιβίωσή μας την επόμενη μέρα.
Βέβαια όλα τα παραπάνω ενισχύονται από τους αντεργατικούς νόμους στην εποχή των μνημονίων. Τα lock out, η συγκάλυψη των περιστατικών των δυστυχημάτων (που τις περισσότερες φορές στο πλευρό των αφεντικών βρίσκεται και ο δικαστικός μηχανισμός), η παγίωση της μαύρης, ανασφάλιστης ή/και κακοπληρωμένης εργασίας ως καθεστώς, παράλληλα με το ποινολόγιο των ανέργων σε περίπτωση που αρνηθούν ακόμα και την πιο εξόφθαλμη εκμετάλλευση, είναι στοιχεία που κατάφεραν να φέρουν σε δυσμενέστερη θέση μάχης το κόσμο της εργασίας, ενώ οι επιταγές της ΕΕ, που βρίσκονται σε πλήρη σύμπλευση με το εγχώριο κεφάλαιο, για πιο αποδοτικό και ανταγωνιστικό εργατικό δυναμικό και οι πολιτικές διαχείρησης της ανεργίας μέσω voucher έκαναν την επισφάλεια και την ελαστική εργασία ως την κυρίαρχη μορφή εργασίας. Σε αυτή την κατάσταση ρόλο έπαιξε και ο ρόλος πυροσβέστη του αστικοποιημένου γραφειοκρατικού συνδικαλισμού της ΓΣΕΕ, που αντί να υπερασπίζεται τους εργαζόμενους, στον καιρό της κρίσης έπαιξε τον ρόλο διαμεσολαβητή μεταξύ εργαζομένων και κεφαλαίου. Το κεφάλαιο και οι εργοδότες, είτε ιδιώτες είτε το κράτος, είναι οι μόνοι που βγήκαν κερδισμένοι από την τελευταία δεκαετία, πατώντας πάνω την δικία μας εξόντωση και εξαθλίωση.
Οι απάνθρωποι θεσμοί δεν θα μας γίνουν συνήθεια. Για εμάς κάθε νεκρός εργαζόμενος είναι ένα θύμα στις ορέξεις των αφεντικών, γιαυτό δεν θα μείνουμε αμέτοχοι/αμέτοχες στην σημερινή κατάσταση. Στο χέρι μας είναι να σηκώσουμε το κεφάλι, να σταθούμε απέναντι και να αντεπιτεθούμε, διεκδικώντας όλα αυτά που μας ανήκουν, για μια ζωή αξιοβίωτη, με δυναμικό εργατικό κίνημα, με ενεργά και διεκδικητικά σωματεία και συνδικάτα. Δεν θα ανεχτούμε άλλο αίμα στο βωμό του κέρδους, άλλη θυσία των κατακτήσεων του εργατικού κινήματος του τελευταίου αιώνα, άλλη κακιά στιγμή. Για να μην παίζουμε κορόνα – γράμματα τη ζωή μας, κάθε φορά που βγαίνουμε να πάμε στη δουλεία μας, για να μην μας εξαθλιώνουν και να μην μας δολοφονούν για ένα κομμάτι ψωμί.

  • Όχι άλλο αίμα εργατών στην μηχανή παραγωγής κερδών – η εργοδοσία να πληρώσει τις εργατικές δολοφονίες
  • Μέτρα υγιεινής και ασφάλειας σε όλους τους χώρους δουλειάς
  • Κατάργηση των προγραμμάτων ανακύκλωσης της ανεργίας
  • Μόνιμη και σταθερή δουλεία με συλλογικές συμβάσεις εργασίας για όλους/όλες
  • Ανθρώπινοι ρυθμοί δουλειάς – κάτω η εργοδοτική τρομοκρατία

Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2018

ΤΟ ΔΩΡΟ ΔΕ ΔΩΡΙΖΕΤΑΙ!

Οι γιορτές των Χριστουγέννων πλησιάζουν, οι βιτρίνες έχουν βάλει τα καλά τους, ο κόσμος αγοράζει δώρα και όλα κινούνται σε ρυθμούς διακοπών. Εάν διαβάζεις αυτό το κείμενο όμως δεν είσαι μάλλον ένας από αυτούς. Μαύρα μεροκάματα, απλήρωτες υπερωρίες, μισά ένσημα, εναλλαγή στα πόστα δεν ταιριάζουν με τη λάμψη των γιορτών, ενώ θα αναρωτιέσαι αν αυτή τη χρονιά θα πληρωθείς το δώρο των Χριστουγέννων.
ΤΙ ΛΕΕΙ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ;
Κάθε εργαζόμενος/η που δούλεψε από την 1η Μαίου κι έπειτα δικαιούται δώρο που ισούται με έναν ολόκληρο μισθό (ή 25 ημερομίσθια για όσους αμείβονται με ημερομίσθιο), ενώ όσοι δούλεψαν μικρότερο χρονικό διάστημα δικαιούνται 2/25 (ή 2 ημερομίσθια) για κάθε 19 ημέρες εργασίας. Το δώρο δεν δίνεται σε είδος και ο εργοδότης οφείλει να το καταβάλει μέχρι τις 21 Δεκεμβρίου!
ΤΙ ΛΕΝΕ ΟΙ ΕΡΓΟΔΟΤΕΣ;
Οι εκβιασμοἰ και οι απειλές δἰνουν και παίρνουν: '’πουθενά δε δἰνουν δὡρο, και άμα το θες τράβα αλλού να στο δώσουν", "ἡ θα μου επιστρέψεις τα λεφτά ἡ θα φύγεις", "εγώ έτσι πληρὡνω, κι άμα θες, αλλιώς περιμένουν άλλοι τόσοι στην ουρά".
Τα τερτίπια των εργοδοτών μας, για να αποφύγουν την καταβολή του δώρου, είναι πολλά. Κάποιοι εργοδότες δεν δίνουν ποτέ το δώρο, γιατί μας κρατούν σε καθεστώς μαύρης κι αδήλωτης εργασίας. Κάποιοι δίνουν δώρο και το ζητούν πίσω. Κάποιοι δεν μας εμπιστεύονται και μας στέλνουν με συνοδεία στα ΑΤΜ, προκειμένου να σιγουρευτούν ότι θα τους δώσουμε τα λεφτά στο χέρι. Κάποιοι μας καταβάλουν το δώρο, αλλά ζητούν την επιστροφή του μεγαλύτερου ποσού, εξαγοράζοντας μας με ένα χαρτζιλίκι που μας αφήνουν '°χάρισμα".
Οι εργοδότες βρίσκουν το θάρρος να αυθαιρετούν σε βάρος μας, γιατί πατάνε πάνω στις εργατικές καταπατήσεις που έφεραν η πολιτική κυβέρνησης, Ευρωπαϊκής Ένωσης και μνημονίων με την παγίωση των ελαστικών σχέσεων, την ανασφάλιστη εργασία, τους χαμηλούς μισθούς, την κατάργηση δικαιωμάτων, τον αντισυνδικαλιστικό νόμο. Και θα συνεχίζουν να παίρνουν θάρρος, στο βαθμό που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αν και μιλά για την υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας στους χώρους δουλειάς, δίνει ουσιαστικά τη δυνατότητα σε εργοδοτικές ενώσεις να παγώνουν την υπογραφή τους. Πρόκειται για όλες εκείνες τις επιταγές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των μνημονίων που θεσμοθετούνται από την πίσω πόρτα και διαμορφώνουν το εύφορο πεδίο υπερεκμετάλλευσής μας από τους εργοδότες, κομμάτι του οποίου είναι και η μη κατάβολή του δώρου.
ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ;
Το δὡρο είναι δικαίωμα μας. Δεν είναι ούτε πολυτέλεια, ούτε παραχώρηση των «γενναιόδωρων» αφεντικών μας. Η καταβολή του δὡρου είναι το ἰδιο αυτονόητη με την καταβολὴ του μισθού μας.
Τα αφεντικά φοβοὐνται περισσότερο, παρα τις απειλές που μοιράζουν δεξιά κι αριστερά. Κι αυτό που φο8οὐνται είναι το γεγονός ότι ως εργαζόμενοι δώσαμε δυναμικές απαντήσεις στις αυθαιρεσίες τους το προηγούμενο διάστημα. Από τη Θεσσαλονίκη μέχρι τη Λάρισα και την Αθήνα υπήρξαν περιστατικά από την πλευρά των εργαζομένων που αμφισβἡτησαν στην
πράξη ότι το δὡρο θα είναι... άδωρο. Η περσινή καταγγελία των εργαζομένων στα Brothers in
law όπου η εργοδοσία τους είχε ζητήσει την επιστροφή του δώρου και εκείνοι αρνήθηκαν,
κερδίζοντας τελικά τη μάχη παρά τις απειλές του εργοδότη για απόλυση, είναι ένα
χαρακτηριστικό παράδειγμα. Κάποιοι εργαζόμενοι, λοιπόν, διεκδικἡσαμε την καταΒολή
ολόκληρου του ποσοὐ του δώρου. Κάποιοι αρνηθἡκαμε να το επιστρέψουμε. Κάποιο
καταγγείλαμε στο σωματείο μας και στους αρμόδιους φορεἱς την αυθαιρεσία των εργοδοτὡν
μας, οι οποίοι είχαν "κακά ξεμπερδέματα". Κάποιοι βρεθήκαμε αντιμέτωποι με την απειλή της
απόλυσης, αλλά απευθυνθήκαμε και πάλι στο σωματείο μας και σε εργατικές συλλογικότητες
και καταφέραμε την επαναπρόσληψἡ μας.
Η πιο μεγάλη αλήθεια που προέκυψε από αυτή την ιστορία, από την ιστορία του καθενός από
εμάς, είναι ότι η εργοδοτική τρομοκρατία δεν είναι ανίκητη μπροστά στις συλλογικές μας
αντιστάσεις.
Ας παλέψουμε να σταματήσουμε λοιπόν όλες τις εργοδοτικές αυθαιρεσίες πριν θεμελιωθεί το
status quo της νέας εποχής που περιγράφουν Κυβέρνηση, ΕΕ και η μετα-μνημονιακή
νομοθεσία. Διεκδικούμε το δώρο των Χριστουγέννων, γνωστοποιούμε και καταγγέλλουμε τα
περιστατικά εργοδοτικής αυθαιρεσίας. Απευθυνόμαστε στο σωματείο μας, το Δίκτυο
Ανέργων και Επισφαλώς Εργαζομένων, τη ΛΑΝΤΖΑ για το χώρο του επισιτισμού, το
ΕΜΠΑΡΓΚΟ για το χώρο του εμπορίου, την Αγωνιστική Ενότητα εργαζομένων στα
φροντιστήρια και παλεύουμε από κοινού.
Κινητοποίηση για το δώρο των Χριστουγέννων την Πέμπτη 20/12, στις 6.30, Τσιμισκή με Αγ.
Σοφίας
Αγωνιστική Ενότητα εργαζομένων στα φροντιστήρια // Δίκτυο Ανέργων και Επισφαλώς Εργαζομένων // Εμπάργκο // Λάντζα

Παρασκευή, 7 Σεπτεμβρίου 2018

Κάλεσμα αγώνα του δικτύου ανέργων και επισφαλώς εργαζομένων για τη φετινή ΔΕΘ



Η φετινή ΔΕΘ έρχεται μαζί με τη λεγόμενο “τέλος των μνημονίων” που εξαγγέλλει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Χαρμόσυνο νέο θα ήταν αν δεν αποτελούσε τόσο μεγάλο ψέμα. Μπορεί η κυβέρνηση να καταχειροκροτείται από την ΕΕ και τους θεσμούς, οι εργαζόμενες/οι της χώρας όμως ακόμα βιώνουμε και θα συνεχίσουμε να βιώνουμε τις συνέπειες της πολιτικής της “καθαρής εξόδου”. Γιατί το τέλος των μνημονίων έρχεται μαζί με την αρχή μιας 50ετούς επιτροπείας και σκληρών μέτρων που δεσμεύονται ότι θα εφαρμόσουν. Έρχεται ακόμη με το αποτύπωμα της “δίκαιης” ανάπτυξης που αφορά τις ιδιωτικοποιήσεις κι άλλων δημόσιων αγαθών και φυσικού πλούτου, την εκμετάλλευση και καταστροφή του περιβάλλοντος [βλ εξόρυξη Σκουριές, ΧΥΤΑ Λευκίμμης], τις περαιτέρω μειώσεις στους μισθούς, στις συντάξεις και τις περικοπές των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Έρχεται τελικά με τη διαιώνιση της μνημονιακής πραγματικότητας, αφού αυτά που αποτελούσαν «μνημονιακές δεσμεύσεις» τα προηγούμενα χρόνια, θα χρωματίζουν από εδώ και στο εξής το εργασιακό τοπίο.
Όμως εμείς οι εργαζομένες/οι, οι άνεργες/οι, οι μετανάστες/ριες που ζούμε την επίθεση στα δικαιώματα, στις ελευθερίες μας, που πασχίζουμε για την επιβίωση γνωρίζουμε πως η κρίση δεν πέρασε, αλλά τη ζούμε κάθε μέρα, στην ανασφάλεια της εύρεσης δουλειάς, στην εργοδοτική τρομοκρατία, το συνεχή φόβο της απόλυσης, τα εξαντλητικά ωράρια, τις συνεχείς αλλαγές στη ζωή μας από την αναγκαστική μετανάστευση [εσωτερική και εξωτερική].
Στα εγκαίνια της ΔΕΘ η κυβέρνηση θα έρθει να υπερηφανευτεί για τα “κατορθώματά” της και να μας υποσχεθεί ψίχουλα. Όμως, δε μας ξεγελάνε με τις υποσχέσεις για αυξήσεις του κατώτατου μισθού όταν πρόκειται για φραγκοδίφραγκα και δεν αφορούν όλο τον πληθυσμό, όπως ακριβώς συνέβη με τα τόσα επιδόματα που στην πραγματικότητα μοίρασαν καλύτερα την φτώχεια ανάμεσα στους φτωχότερους. Δεν μας ξεγελάνε με τις εξαγγελίες για την επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων, αφού γνωρίζουμε ότι αυτές θα εφαρμοστούν με τους όρους που θα βάλει η κυβέρνηση και οι εργοδότες. Άλλωστε μόνο εμείς ως εργαζόμενοι μπορούμε να επιβάλλουμε τους όρους που θα δουλεύουμε και καμιά κυβέρνηση δεν θα μας χαρίσει τίποτα.
Για εμάς η κρίση δεν έχει τέλος όσο ζούμε με 400€. Για εμάς η κρίση δεν έχει τέλος όσο στοιβαζόμαστε σε κοντέινερ το καλοκαίρι (συμβάλλοντας στο «θαύμα» του ελληνικού τουρισμού) προκειμένου να μπορούμε να επιβιώνουμε τον χειμώνα. Για εμάς η κρίση δεν έχει τέλος όσο ελπίζουμε για ακόμα ένα 8μηνο με κατι-σαν-μισθό προκειμένου να επιβιώσουμε.
Ακριβώς επειδή η κρίση δεν έχει τέλος αν δεν το επιβάλλουμε εμείς οι ίδιοι και οι ίδιες, το Σάββατο 8 Σεπτέμβρη παίρνουμε θέση. Παίρνουμε θέση ενάντια στην κυβέρνηση και την πολιτική της συνολικά, είτε αυτό αφορά την καταπάτηση των εργασιακών μας δικαιωμάτων καθ’ υπόδειξη της ΕΕ είτε αφορά τα επικίνδυνα παιχνίδια ανταγωνισμών που παίζει στην περιοχή -με τις ευλογίες των καινούριων μας φίλων, των Αμερικάνων (και όλως τυχαίως η Αμερική είναι η τιμώμενη χώρα φέτος) – παίζοντας βρώμικα γεωπολιτικά και οικονομικά παιχνίδια στις πλάτες μας. Παίρνουμε θέση και δηλώνουμε ότι αυτή η πόλη, αυτός ο κόσμος ανήκει στους εργαζόμενους, στους άνεργους, στους μετανάστες, σε όσους βιώνουμε τις πολιτικές τους. Αυτός ο κόσμος είναι χωρισμένος σε στρατόπεδα, αλλά όχι σε εκείνα που χωρίζουν τους ανθρώπους σε ανώτερους και κατώτερους, που τους διακρίνουν βάσει φύλου, φυλής, θρησκείας. Τα στρατόπεδα είναι από τη μία εμείς που βιώνουμε σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό την καταπίεση και από την άλλη εκείνοι που εκμεταλλεύονται τους εργαζομένους.
Θα είμαστε στο δρόμο κόντρα στην πολιτική της εξαθλίωσης, τον πόλεμο, το φασισμό. Δε θα αφήσουμε κανέναν να κάνει αντιπολίτευση στις πλάτες μας και ταυτόχρονα να υποστηρίζει τα συμφέροντα αυτών που μας ρουφάνε το αίμα, όπως κάνουν οι φασίστες, ούτε θα αφήσουμε κανέναν να μιλάει εξ ονόματός μας και μετά να στήνει πανηγύρια με τους βιομήχανους και το ΔΝΤ, όπως κάνει η ΓΣΕΕ.
Το Σάββατο 8 Σεπτέμβρη, στις 18.00, δίνουμε ραντεβού στην Καμάρα επιδιώκουμε τη συμπόρευση με όλα τα αγωνιζόμενα κομμάτια των εργαζομένων προκειμένου να διεκδικήσουμε την ζωή που μας αξίζει.



Τρίτη, 29 Μαΐου 2018

30 ΜΑΗ: ΑΠΑΝΤΑΜΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ ΚΑΙ ΜΑΧΗΤΙΚΑ


Κόντρα στην «κοινωνική συμμαχία» με την εργοδοσία απεργούμε για τα δικαιώματά μας
Στις 30 Μάη ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ καλούν τους εργαζόμενους στην Πανεθνική Ημέρα Δράσης ή με άλλα λόγια στην πρεμιέρα της «κοινωνικής συμμαχίας για την παλινόρθωση της ελληνικής οικονομίας»! Το τι είναι και τι προσπαθεί να πετύχει αυτή η νεοσύστατη κοινωνική συμμαχία, είναι εύκολο να το διαπιστώσει κανείς με μια απλή ανάγνωση των συμμετεχόντων φορέων και των αιτημάτων τους. Εργοδοτικές οργανώσεις, όπως η ΕΣΕΕ, διαταξικοί επαγγελματικοί και επιστημονικοί φορείς (ΓΣΕΒΕΕ, ΤΕΕ, ΟΕΕ, ΔΣΑ, φαρμακευτικοί και ιατρικοί σύλλογοι) «δίνουν το χέρι» στους εργαζόμενους για να παλέψουμε όλοι μαζί για καταπολέμηση της ανεργίας, ανάπτυξη της καινοτομίας, περιορισμό της φορολόγησης για την υγιή ανάπτυξη, πολιτικές εκπαίδευσης και κατάρτισης. Τι εννοούν με όλα αυτά?

Πρώτ΄ απ΄ όλα, τις εδώ και καιρό εγκαθιδρυμένες πολιτικές ανακύκλωσης ανεργίας με 8μηνα προγράμματα πληρωμένα από τα ΕΣΠΑ και τις νέες μορφές απασχόλησης, χωρίς κανένα εργατικό δικαίωμα και ΣΣΕ. Εννοούν τον περιορισμό της φορολόγησης, όχι για τους εργαζόμενους αλλά για το κεφάλαιο, προκειμένου να δοθούν κίνητρα για επενδύσεις. Και φυσικά όταν αναφέρονται στην κατάρτιση εννοούν τη μαθητεία, τη διακίνηση, δηλαδή, τζάμπα εργατικού δυναμικού από τις σχολές τεχνικής εκπαίδευσης και τα ΙΕΚ, την παράδοση των σπουδαστών προς εκμετάλλευση για να καλυφτούν οι ανάγκες των επιχειρήσεων.
Όσο και να προσπαθούν, λοιπόν, να μας πείσουν πως μπορούμε να παλέψουμε όλοι μαζί ξέρουμε πολύ καλά πως όλα αυτά είναι ενάντια στα συμφέροντα μας! Ξέρουμε πως μας ζητάνε να βάλουμε εμείς «πλάτη», να θυσιάσουμε τις δικές μας ανάγκες για να αυξηθούν τα κέρδη των αφεντικών μας. Να αποδεχτούμε ότι οι αξιοπρεπείς μισθοί, τα εργατικά μας δικαιώματα, η υγεία, η ασφάλιση, οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, δεν είναι τίποτα περισσότερο πάρα βαρίδια για την «ανάπτυξη και την επιχειρηματικότητα».
Ξέρουμε πολύ καλά πως κάθε αλλαγή που προωθούν στις μορφές απασχόλησης είναι προς το χειρότερο για μας. Συμβάσεις μηδενικών ωρών, mini-jobs, και άλλες νέες μορφές εργασίας που καταργούν κάθε έννοια μόνιμης και σταθερής δουλειάς με δικαιώματα. Διαλύουν τα εναπομείναντα εργασιακά δικαιώματα, γιατί θέλουν να μας κάνουν να δουλεύουμε με ακόμα πιο ευέλικτες και επισφαλείς συνθήκες, με χαμηλότερους μισθούς, μέσα σε μια γκρίζα ζώνη ανακυκλούμενης ανεργίας. Αυτή η προσπάθεια υπερεκμετάλλευσης αποτυπώνεται στους εργαζόμενους που δουλεύουν την τουριστική περίοδο 7 μέρες τη βδομάδα, 12 ώρες την ημέρα μέχρι τελικής πτώσης, αλλά και σε μορφές απασχόλησης όπως τα κοινωφελή προγράμματα , με τα οποία προσπαθούν να καλύψουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες με το ελάχιστο δυνατό κόστος, κάτι που οδηγεί μέχρι και σε θανάτους με αρκετές περιπτώσεις εργατικών ατυχημάτων τα τελευταία χρόνια για τα οποία κανείς δε λογοδότησε.
Καθόλου τυχαίο δεν είναι πως την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση, η ΕΕ και το ΔΝΤ περνούν την 4η αξιολόγηση υπερασπιζόμενοι ότι «βγαίνουμε από τα μνημόνια», άθικτοι παραμένουν οι 1.000 μνημονιακοί νόμοι και η εποπτεία των τραπεζιτών, των τεχνοκρατών της ΕΕ και του ΔΝΤ, ενώ ο κυβερνητικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός προσπαθεί να κάνει τους εργαζόμενους ουρά αυτών των πολιτικών. Το ποτήρι της κοροϊδίας των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ έχει πλέον ξεχειλίσει!

ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ!
Να κάνουμε δική μας υπόθεση την απεργιακή κινητοποίηση προβάλλοντας το δικό μας διεκδικητικό πλαίσιο, προβάλλοντας τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις που απαντούν στις ανάγκες μας. Τις διεκδικήσεις που σχετίζονται με τη μείωση της ανεργίας, κατάργηση μνημονιακών νόμων, το σταμάτημα των πλειστηριασμών και της αρπαγής της Λαϊκής κατοικίας και περιουσίας, αυξήσεις αντί για τις μειώσεις που προωθούνται στους μισθούς και στις συντάξεις, την αύξηση των κοινωνικών δαπανών, το σταμάτημα των ιδιωτικοποιήσεων.
Η εμπέδωση μιας λογικής ήττας και ότι δεν υπάρχει εναλλακτική δεν μας βοηθά να βελτιώσουμε την κατάσταση, αντίθετα μια αγωνιστική λογική που θα σπάει την αδράνεια μπορεί και πρέπει να είναι η λύση. Να συντονιστούμε με όλα τα αγωνιζόμενα κομμάτια που θα βρίσκονται στο δρόμο εκείνη την ημέρα, κόντρα σε λογικές εργοδοτικού και γραφειοκρατικού συνδικαλισμού. Να δείξουμε το μπόι μας απέναντι στην ασυδοσία της εργοδοσίας και τις αντιλαϊκές- αντεργατικές πολιτικές. Γιατί μας αξίζει, και θα παλέψουμε για ζωή και δουλειά με αξιοπρέπεια, σύμφωνα με τις ανάγκες μας.


Να μετατρέψουμε την 30η Μαΐου σε πραγματική μαζική απεργία και διαδήλωση των δυνάμεων του εργατικού κινήματος ενάντια σε Κυβέρνηση, ΕΕ, αστικοποιημένο συνδικαλισμό και εργοδοτικούς φορείς που δηλώνουν πως θέλουν να εκπροσωπήσουν τα εργατικά συμφέροντα και να ανατρέψουν το «μνημονιακό κεκτημένο» ακυρώνοντας την «συμμαχία» τους .


-ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ
-ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΙΚΩΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
-ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΑΝΑΚΥΛΩΣΗΣ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ
-ΜΟΝΙΜΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ/ΕΣ


Συλλαλητήριο καταγγελίας της «κοινωνικής συμμαχίας»
Τρίτη 29/5 στις 7μμ στην ΚΑΜΑΡΑ

ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ
Τετάρτη 30 Μάη στις 10:30πμ στην ΚΑΜΑΡΑ


Τετάρτη, 16 Μαΐου 2018

ΚΑΜΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΑ ΜΑΓΑΖΙΑ ΑΝΟΙΧΤΑ!!!

Πέντε χρόνια πριν μας ανακοινώθηκε ότι πρέπει να καταργηθεί ο «αναχρονιστικός» θεσμός της κυριακάτικης αργίας. Στην αρχή οι Κυριακές που θα καταργούνταν ήταν 8. Μετά έγιναν 33 σε περιοχές με «αυξημένο τουριστικό ενδιαφέρον». Φυσικά, οι “θεσμοί” πιέζουν για να καταργηθούν και οι 52 Κυριακές του χρόνου, όπως αποτυπώνεται και στη νέα ρύθμιση της Κυβέρνησης για τα μαγαζιά του ιστορικού κέντρου της κάθε πόλης που μπορούν να παραμένουν ανοιχτά non stop.

Πρωτοπόρος ο όμιλος-γίγαντας Inditex, που θέλει να καθιερώσει το γρηγορότερο δυνατόν πως θα ανοίγει κάθε Κυριακή. Έτσι Zara, Oysho, Bershka, Stradivarius, Pull&Bear, Massimo Dutti ανοίγουν το δίχως άλλο, ξεκινώντας ένα γαϊτανάκι όπου ασκούνται πιέσεις σε όλα τα μαγαζιά του ιστορικού κέντρου για την στάση που θα κρατήσουν και το κατά πόσο θα παραμείνουν στον «ανταγωνισμό». Κανείς δε μιλάει όμως για τις συνέπειες που θα έχει σε όλους τους εργαζομένους αυτό το μέτρο, που καταπατάει μιας σειράς δικαιωμάτων και πάει να καθιερώσει και να γενικεύσει συνθήκες εργασίας όμοιες με αυτές στα μαγαζιά εστίασης. Δεν είναι τυχαίο που πριν περάσει το νέο εργασιακό νομοσχέδιο, το οποίο καταργεί μιας σειράς δικαιωμάτων του εργαζομένου, θέλει σχεδόν εμμονικά να παγιώσει την κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας, κάνοντας τον ελιγμό για τα μαγαζιά του «ιστορικού κέντρου». Ενώ μέχρι πρότινος η εργασία την Κυριακή στο εμπόριο χρειαζόταν ειδική άδεια, και συνοδευόταν από μια σειρά απολαβών για τον εργαζόμενο όπως 75% πάνω στο ημερομίσθιο, έξτρα ρεπό μέσα στην επόμενη εβδομάδα κοκ, τα δικαιώματα αυτά, απέναντι στην κυριακάτικη εργασία, θα πέσουν το ένα μετά το άλλο προκαλώντας ντόμινο καταπατήσεων. Και την επαύριο που θα αποδεχθούμε ότι τα μαγαζιά δεν κλείνουν ποτέ, η υλοποίηση του αντεργατικού νομοσχεδίου θα ολοκληρώνει, πάνω στην θεσπισμένη κατάργηση της «ειδικής άδειας λειτουργίας», την επακόλουθη ομαλή κατάργηση του 75% πάνω στο ημερομίσθιο, το «αβάσιμο» του έξτρα ρεπό και όλων όσων τότε θα αξιώνουν να θεωρούνται θυσίες στη real politic και στα υπερκέρδη των πολυεθνικών ομίλων. Μέσα στην απόλυτη απορρύθμιση των συνθηκών εργασίας που επιχειρείται από Κυβέρνηση-Μνημόνια, και την καταπάτηση βασικών δικαιωμάτων όπως η χορήγηση αδειών να θεωρείται από πολλούς δεδομένη, μάλλον η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας, δεν είναι απλά ένα ακόμη αγκάθι. Πολλώ δε μάλλον είναι η βίαιη αρχή της απορρύθμισης των εργασιακών μας δικαιωμάτων!!

Όσοι διεκδικούμε το αυτονόητο, ακούμε ως απάντηση τη μαγική φράση “πρέπει να έρθει η ανάπτυξη”. Ας αναλογιστούμε όμως τι σημαίνει “ανάπτυξη” σε χώρες όπως η Νιγηρία, όπου σήμερα η “ανάπτυξη” καλπάζει αλλά το 61% των κατοίκων της ζουν με λιγότερο από 1 δολάριο τη μέρα, και το βιοτικό επίπεδο συνεχίζει να μειώνεται παράλληλα με την αύξηση του επιπέδου ανάπτυξης.

Μας λένε ότι το μέτρο αυτό θα διευκολύνει τους καταναλωτές. Για όλους εμάς όμως που είμαστε κατά βάση εργαζόμενοι και δευτερευόντως καταναλωτές, η Κυριακή πρέπει να είναι η μέρα που δεν θα έχει συνεχόμενες ώρες ορθοστασίας, που δεν έχει πήγαινε - έλα για να ικανοποιηθεί ο παράξενος πελάτης, είναι η μέρα που την χρειαζόμαστε για να μπορούμε να αντέξουμε την υπόλοιπη εβδομάδα σε μια δουλειά που μας δίνει όλο και λιγότερα και απαιτεί όλο και περισσότερα.

Η ΕΕ και οι δουλικές, μνημονιακές κυβερνήσεις μας διαπλέκονται και αντιπροσωπεύουν τα κέρδη των επιχειρηματικών κέντρων, όχι το συμφέρον των εργαζόμενων. Σήμερα οι καταστηματάρχες- μεγάλοι και μικροί- στηριζόμενοι στον εργοδοτική τρομοκρατία και στους μνημονιακούς νόμους, επιβάλλουν στους εργαζόμενους των 450 ευρώ πλήθος αντεργατικών μέτρων, όπως οι «λευκές νύχτες», οι προσλήψεις της μίας μέρας, η «μαθητεία» - δουλειά χωρίς αποδοχές και η κατάργηση της Κυριακάτικης Αργίας, που νομοθέτησε η κυβέρνηση για τα μαγαζιά του ιστορικού κέντρου μέσα στο καλοκαίρι.

Εκατό χρόνια μετά την καθιέρωση της κυριακάτικης αργίας, προσπαθούν να καταργήσουν και τα τελευταία ίχνη εργατικών δικαιωμάτων, με αποτέλεσμα οι μισοί να μην μπορούμε να βρούμε δουλειά και οι άλλοι μισοί να δουλεύουμε σα σκλάβοι.

Οι Κυριακές είναι για να ξεκουραζόμαστε, να πηγαίνουμε βόλτα στη παραλία, να δούμε την παρέα μας, την οικογένεια μας, να κάνουμε έρωτα με το φίλο ή τη φίλη μας, να πάμε γήπεδο, να δώσουμε χρόνο σε εμάς.

Οι πολιτικές τους θέλουν εμάς τους εργαζόμενους διαιρεμένους. «Άνεργοι» - «εργαζόμενοι» - «ωφελούμενοι», «υψηλόμισθοι»- «χαμηλόμισθοι», «άνω των 25» - «κάτω των 25» κ.α. Να μην τους το επιτρέψουμε. Οργανωνόμαστε και διεκδικούμε συλλογικά τα δικαιώματα μας, παλεύουμε όλοι για όλους. Ήδη 4 χρόνια τώρα, η επέκταση του μέτρου για τις 52 Κυριακές, αναβάλλεται συνεχώς –και στην πράξη, παρά τις συνεχείς προσπάθειες για το αντίθετο- χάρη στους αγώνες των εργαζομένων, κάτι που οφείλουμε να επιβάλλουμε και για το μέτρο για τις 32, για τις 8, για κάθε Κυριακή που θέλουν να μας βάλουν να δουλεύουμε.

Ως εργαζόμενοι δηλώνουμε με κάθε τρόπο πως έρχονται εναντίον μας όλες αυτές οι «προοδευτικές ευρωπαϊκές μεταρρυθμίσεις», και πως θα διεκδικήσουμε μαζί με τους συναδέλφους μέχρι τέλους να μην εφαρμοστούν. Ως δίκτυο ανέργων και επισφαλώς εργαζομένων θα είμαστε εκεί, να διασφαλίζουμε πως καμία inditex δε θα δουλεύει ανενόχλητη τις Κυριακές, κανένας εργαζόμενος δε θα νιώθει μόνος μπροστά σε κάθε είδος εκβιαστικά επιβαλλόμενη αυθαιρεσία.





Οργανώνουμε τη δουλειά στους χώρους εργασίας μας





Αν θέλεις να ψωνίζεις Κυριακή, ετοιμάσου να δουλέψεις Κυριακή.
Δεν δουλεύουμε, δεν καταναλώνουμε. Ούτε ένα ευρώ στην αγορά την Κυριακή



Επόμενη συνέλευση του Δικτύου Ανέργων και Επισφαλώς Εργαζομένων την Τετάρτη 23/5 στις 7.00 στο Στέκι Μεταναστών

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2018

Αθώωση για τους εργαζόμενους στο Φούρνο του Λάμπρου!


Την Τετάρτη 9/5 ολοκληρώθηκε το ποινικό δικαστήριο για τους 9 απολυμένους στο Φούρνο του Λάμπρου. Οι ψευδείς κατηγορίες της εργοδοσίας για σύσταση συμμορίας και εκβιασμό από την πλευρά των εργαζόμενων κατέπεσαν πανηγυρικά, οι εργαζόμενοι αθωώθηκαν και τα έξοδα της δικαστικής δίωξης βαραίνουν την εργοδοσία!
Η απεγνωσμένη προσπάθεια της εργοδοσίας να παρουσιάσει έναν αγώνα για την καταβολή δεδουλευμένων ως «τρομοκρατία», να κυνηγήσει δικαστικά τους εργαζόμενους με στόχο να κάμψει τις διεκδικήσεις τους και να ποινικοποιήσει τη συνδικαλιστική τους δράση, έπεσε στο κενό! Οι εργαζόμενοι στο Φούρνο του Λάμπρου όχι μόνο δεν έσκυψαν το κεφάλι και συνέχισαν να διεκδικούν, αλλά είχαν στο πλάι τους και ένα κίνημα αλληλεγγύης αποφασισμένο να δώσει μέχρι τέλους τη μάχη απέναντι στην εργοδοτική αυθαιρεσία!
Τα αφεντικά στον κλάδο του επισιτισμού, του εμπορίου, των τηλεπικοινωνιών, οι εργοδότες στα σύγχρονα κάτεργα της νεολαίας θα πρέπει να γνωρίζουν πως αν οι πολιτικές των κυβερνήσεων, της ΕΕ και του ΔΝΤ στέκονται δίπλα τους στο τσάκισμα των εργαζομένων (θεσπίζοντας αντιαπεργιακούς νόμους, εδραιώνοντας τις ελαστικές εργασίας κτλ), ΕΜΕΙΣ στεκόμαστε απέναντι! Ο ανυποχώρητος αγώνας και η αλληλεγγύη των εργαζομένων και της κοινωνίας θα δικαιώνει κάθε εργατικό αγώνα, μέσα και έξω απ’ τις δικαστικές αίθουσες!
Ως Δίκτυο Ανέργων και Επισφαλώς Εργαζομένων ήμασταν από την πρώτη στιγμή αλληλέγγυοι σ΄ αυτόν τον αγώνα και θα είμαστε δίπλα σε κάθε αγώνα εργαζομένου ενάντια στην εργοδοτική αυθαιρεσία, τη μαύρη, ανασφάλιστη εργασία και τις ελαστικές σχέσεις που μας θέλουν έρμαια στα χέρια των εργοδοτών! Η νίκη των εργαζόμενων στο Φούρνο του Λάμπρου και κάθε νίκη των επισφαλώς εργαζόμενων αποτελεί εχέγγυο για τη συνολική ανατροπή των συνθηκών εργασιακού μεσαίωνα που επικρατούν!

Σας καλούμε να βρεθούμε όλοι μαζί και πάλι στο πλάι των εργαζόμενων στις 28/6 που εκδικάζεται η αγωγή του εργοδότη απέναντι σε 3 εργαζόμενους για ψευδή κατάθεση στο ΙΚΑ!